Μετά από δύο άκαρπες προσπάθειες στα Εμιράτα, η δράση μεταφέρεται στην Ελβετία.
Ρώσοι, Ουκρανοί και Αμερικανοί κάθονται στο ίδιο τραπέζι για να βρουν μια λύση σε έναν πόλεμο που μετρά ήδη τέσσερα χρόνια.
Τι συζητιέται ακριβώς;
Το σχέδιο που πέφτει στο τραπέζι έχει την υπογραφή των ΗΠΑ και βασίζεται στη λογική του συμβιβασμού:
Η Ουκρανία: Εξετάζει το ενδεχόμενο να «παγώσει» τις εδαφικές της διεκδικήσεις (να αφήσει δηλαδή κάποια εδάφη στη Ρωσία) με αντάλλαγμα πανίσχυρες εγγυήσεις ασφαλείας από τη Δύση.
Η Ρωσία: Επιμένει να πάρει όλο το Ντονμπάς. Ζητά από τους Ουκρανούς να φύγουν ακόμα και από τις περιοχές που ελέγχουν εκεί, κάτι που για το Κίεβο είναι πολύ δύσκολο να δεχτεί.
Ο Τραμπ: Βιάζεται. Πιέζει το Κίεβο να “τα βρει” γρήγορα, θέλοντας να κλείσει το μέτωπο και να σταματήσει την αποστολή δισεκατομμυρίων σε όπλα.
Τι δεν λένε οι επίσημες ανακοινώσεις;
Σύμφωνα με αναλυτές ασφαλείας και διπλωματικές πηγές, υπάρχουν τρία κρίσιμα σημεία που καθορίζουν τις εξελίξεις:
Η “Αποστρατιωτικοποιημένη Ζώνη”
Η έρευνα δείχνει ότι το αμερικανικό σχέδιο προβλέπει μια τεράστια ουδέτερη ζώνη ανάμεσα στους δύο στρατούς. Το μεγάλο ερώτημα είναι: Ποιος θα τη φυλάει; Οι Ουκρανοί ζητούν Ευρωπαίους στρατιώτες, ενώ η Ρωσία το απορρίπτει.
Το “Μοντέλο της Δυτικής Γερμανίας”
Στα διπλωματικά γραφεία συζητιέται έντονα η λύση που εφαρμόστηκε στον Ψυχρό Πόλεμο. Δηλαδή, η Ουκρανία να μπει στο ΝΑΤΟ (ή κάτι παρόμοιο) μόνο για τα εδάφη που ελέγχει αυτή τη στιγμή, αφήνοντας τα υπόλοιπα “υπό κατοχή” αλλά χωρίς να παραιτείται επίσημα από αυτά.
Πόλεμος Ντρόουν και Διαπραγμάτευση
Η πρόσφατη επίθεση με πάνω από 150 ουκρανικά drones δεν ήταν τυχαία. Η έρευνα δείχνει ότι το Κίεβο προσπαθεί να δείξει στη Μόσχα πως, αν οι συνομιλίες αποτύχουν, μπορεί ακόμα να προκαλέσει μεγάλο πόνο στο εσωτερικό της Ρωσίας, ώστε να έχει καλύτερη διαπραγματευτική θέση.
Η Κούρσα με τον Χρόνο
Ο Τραμπ θέλει μια “νίκη” πριν τις επόμενες μεγάλες εσωτερικές του πολιτικές μάχες. Αυτή η βιασύνη ανησυχεί τους Ουκρανούς, που φοβούνται ότι μπορεί να εξαναγκαστούν σε μια “κακή ειρήνη”.
Η κατάσταση είναι “στην κόψη του ξυραφιού”. Το Ντονμπάς παραμένει το μεγαλύτερο αγκάθι, καθώς είναι η καρδιά της ουκρανικής βιομηχανίας. Αν βρεθεί λύση εκεί, ο πόλεμος μπορεί να σταματήσει μέσα στο 2026.
