Τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2026, δέκα ιδρυτικά στελέχη και μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, με επικεφαλής τον έμπειρο πολιτικό Νίκο Μπίστη, ανακοίνωσαν την παραίτησή τους.
Η κίνηση αυτή δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία, αλλά το αποτέλεσμα μιας παρατεταμένης εσωκομματικής σύγκρουσης μεταξύ της «κυβερνητικής» και της «ταυτοτικής» πτέρυγας του κόμματος.
Τα “Αγκάθια” της Αποχώρησης
Σύμφωνα με την κοινή τους δήλωση, η ρήξη επήλθε λόγω δύο κεντρικών διαφωνιών που αποκρυσταλλώθηκαν στο πρόσφατο Συνέδριο:
Η “Στοχοποίηση” του Αλέξη Τσίπρα: Οι αποχωρήσαντες καταγγέλλουν ότι η πολιτική απόφαση του συνεδρίου περιείχε μια «φωτογραφική» αποδοκιμασία του πρώην Πρωθυπουργού. Θεωρούν ότι η εμμονική κριτική στο παρελθόν του ΣΥΡΙΖΑ εμποδίζει το κόμμα να κοιτάξει το μέλλον.
Το Τείχος στην Κεντροαριστερά: Ενώ η ομάδα Μπίστη ζητούσε ενεργή σύγκλιση με το ΠΑΣΟΚ και άλλες προοδευτικές δυνάμεις για τη δημιουργία ενός αντι-δεξιού μετώπου, η πλειοψηφία του κόμματος (υπό την επιρροή του Γραμματέα και μερίδας του Π.Γ.) επέλεξε την περιχαράκωση στη «ριζοσπαστική καθαρότητα».
Η Εικόνα του “Διπλού Κόμματος”
Ένα νέο στοιχείο που αναδεικνύεται στην επιστολή είναι ο οργανωτικός δυϊσμός. Τα στελέχη περιγράφουν μια Νέα Αριστερά που λειτουργούσε με «δύο γλώσσες»:
Η Κοινοβουλευτική Ομάδα (υπό τον Αλέξη Χαρίτση) εμφανιζόταν πιο ανοιχτή σε συνεργασίες.
Τα Κομματικά Όργανα (Κεντρική Επιτροπή) λειτουργούσαν ως τροχοπέδη, επιβάλλοντας μια «παραλυτική ισορροπία» που οδηγούσε σε δημοσκοπική καθίζηση.
Ποιοι Αποχωρούν
Η λίστα περιλαμβάνει πρόσωπα με μακρά διαδρομή στον χώρο της ανανεωτικής και σοσιαλδημοκρατικής αριστεράς:
Νίκος Μπίστης, Σταύρος Ακριτίδης, Σπύρος Βάρελης, Καίτη Θεοχάρη, Πολύβιος Κατσάνης, Σοφία Πανδή, Φωτεινή Σιάνου, Άρης Στυλιανού, Γρηγόρης Τσαπαρέλης, Πέτρος Φιλίππου.
Τι σημαίνει αυτό για το Πολιτικό Σκηνικό;
Η αποχώρηση αυτή δεν είναι απλώς μια εσωτερική διευθέτηση. Εμπλουτίζοντας το ρεπορτάζ με την τρέχουσα πολιτική συγκυρία, παρατηρούμε τα εξής:
Η “Μεγάλη Κεντροαριστερά”: Οι “10” ουσιαστικά προαναγγέλλουν τη συμμετοχή τους στις διεργασίες για την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου. Η αναφορά τους σε «κοινωνικά αναγνωρίσιμη ηγεσία» φωτογραφίζει την ανάγκη για ένα πρόσωπο που θα μπορεί να συσπειρώσει ευρύτερα ακροατήρια πέρα από τα στενά κομματικά όρια.
Κίνδυνος Περιθωριοποίησης: Για τη Νέα Αριστερά, η απώλεια στελεχών που εξέφραζαν τη γέφυρα με τον “κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ” και τη σοσιαλδημοκρατία ενέχει τον κίνδυνο να ταυτιστεί το κόμμα με μια στείρα διαμαρτυρία, περιορίζοντας την εκλογική του επιρροή.
Το Μήνυμα προς τη Βάση: Η φράση «ομφαλοσκόπηση για την καθαρότητα» αντηχεί τη δυσαρέσκεια πολλών ψηφοφόρων που αναζητούν μια ρεαλιστική κυβερνητική εναλλακτική απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, αντί για θεωρητικές αναζητήσεις ταυτότητας.
