Γεννημένη στην Καβάλα το 1995, η Ειρήνη Ταμπασούλη ανήκει στη νεότερη γενιά Ελλήνων καλλιτεχνών κάτω των 35 ετών. Η πρακτική της εκτείνεται στη γλυπτική, το βίντεο και τα διαδραστικά περιβάλλοντα, με έμφαση σε διαδικασίες παρατήρησης, καταγραφής και υλικής συναρμολόγησης. Η γλυπτική της εργασία, κυρίως assemblage, συγκροτείται μέσα από τον συνδυασμό οργανικής ύλης με ηλεκτρονικά κυκλώματα, βιομηχανικά υλικά και παρωχημένες τεχνολογικές συσκευές.
Με λιτό μορφολογικό λεξιλόγιο, διεπιστημονική σχολαστικότητα και χρήση καθημερινών τεχνολογικών καταλοίπων, το έργο της εντάσσεται σε σύγχρονους μετα-ανθρωπιστικούς θεωρητικούς λόγους, αναδεικνύοντας την επίμονη βιολογική ροπή προς την επιβίωση και την προσαρμοστικότητα μη ανθρώπινων οργανισμών, ανεξαρτήτως περιβαλλοντικών συνθηκών.
Είναι απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και του Μεταπτυχιακού Προγράμματος της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας, στο πλαίσιο του οποίου φοίτησε στη Σχολή Κινηματογράφου και Τηλεόρασης FAMU της Ακαδημίας Παραστατικών Τεχνών της Πράγας.
Έργα της έχουν παρουσιαστεί σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, καθώς και σε φεστιβάλ σύγχρονης τέχνης, ψηφιακών μέσων και πειραματικού κινηματογράφου.
Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Η έκθεση παρουσιάζει ένα περιβάλλον assemblage που αποτελείται από τριάντα διακριτές μονάδες γλυπτών και δύο βίντεο. Συναθροίζοντας και συναρμολογώντας ετερόκλητα στοιχεία ηλεκτρονικών συσκευών, ευρεθέντων αντικείμενων και οργανικών δομών σε τρισδιάστατες κατασκευές, η Ταμπασούλη συγκροτεί ένα πεδίο σχέσεων, όπου το νόημα αναδύεται μέσα από την αλληλεξάρτηση βιολογικών, τεχνολογικών και μη ανθρώπινων μορφών.
Το περιβάλλον Νidus συγκροτείται γύρω από τον ομώνυμο όρο, ο οποίος προέρχεται από την ορολογία της ιατρικής και της βιολογίας και δηλώνει τόσο τη φωλιά ως τόπο προστασίας, επώασης και συνέχειας, όσο και την εστία μόλυνσης, όπου βακτήρια, παράσιτα ή άλλοι παθογόνοι παράγοντες εγκαθίστανται, πολλαπλασιάζονται και εμμένουν. Αξιοποιώντας το διεπιστημονικό της υπόβαθρο, η Ταμπασούλη αντλεί από τις βιοϊατρικές επιστήμες την επιτόπια έρευνα και παρατηρεί φωλιές εντόμων που αναπτύσσονται στο εσωτερικό διαβρωμένων ζωικών κρανίων, εγκαταλελειμμένων κτιρίων και απαρχαιωμένων ηλεκτρονικών συσκευών. Παρά την υλική φθορά ή την τεχνολογική απαξίωση των ξενιστών, η ζωή των οργανισμών συνεχίζει να οργανώνεται μέσω διαδικασιών αντιγραφής και μετάλλαξης. Μεταφέροντας αυτή τη βιολογική ροπή προς την επιβίωση στο ανθρώπινο είδος, το Nidus εξετάζει την εντεινόμενη συνεξάρτηση της ανθρώπινης εξέλιξης με την τεχνολογία ως συνθήκη που διαμορφώνει, αλλά και απειλεί, την ίδια την ύπαρξη.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι μέλισσες, ένα είδος καίριας σημασίας για την πλανητική επιβίωση, λειτουργούν ως δομικό παράδειγμα μιας πιθανής εξελικτικής συνέχειας, στην οποία το ανθρώπινο υποκείμενο παύει να κατέχει προνομιακή θέση. Το έργο συγκροτεί έτσι ένα υποθετικό οικοσύστημα, ενταγμένο σε ένα μετα-ανθρωποκεντρικό τεχνολογικό περιβάλλον, όπου βιολογικές και τεχνολογικές διεργασίες συνδιαμορφώνουν τις συνθήκες της επιβίωσης.
Αυτή η θέση μεταφράζεται υλικά στην πρακτική της Ταμπασούλη μέσω της εγκατάστασης κυψελών με ζωντανά μελίσσια σε φυσικό περιβάλλον, εκτός του εργαστηριακού χώρου, σε συνεργασία με έμπειρο μελισσοκόμο. Στο εσωτερικό των κυψελών ενσωματώνονται ηλεκτρονικά κυκλώματα, εξαρτήματα και καλωδιώσεις, τα οποία εντάσσονται οργανικά στη δομή τους και λειτουργούν ως επιφάνειες ανάπτυξης των κηρηθρών. Οι Κυψέλες Κυκλώματος συνιστούν τα πρώτα έργα της ενότητας και λειτουργούν ως ενεργά συστήματα παρατήρησης και καταγραφής, μέσω ειδικά σχεδιασμένων μηχανισμών βιντεοσκόπησης και μέτρησης, καθιστώντας ορατές διαδικασίες διαμόρφωσης, χρονικότητας και υλικής μεταβολής.
Το Nidus περιλαμβάνει δύο βίντεο που συνδυάζουν αρχειακό και πρωτογενές υλικό, τοποθετώντας ιστορικές και σύγχρονες εικόνες σε ένα κοινό πεδίο αναφοράς. Το υλικό του βίντεο αντλεί από παραστάσεις και επιγραφές σχετικές με την αρχαία μελισσοκομία, από ψευδοεπιστημονικές θεωρίες φυσιογνωμικών μελετών γύρω από την ανθρώπινη εξέλιξη, καθώς και από καταγραφές της διαδικασίας φροντίδας και παρατήρησης των μελισσιών. Παράλληλα, δύο διαδραστικά ηχητικές κατασκευές, κατασκευασμένες με χρήση Arduino, παρουσιάζουν τη σύζευξη ηχητικών δομών και αφηγηματικών αποσπασμάτων.
Στην πρακτική της Ταμπασούλη, τα assemblage ενσωματώνουν οργανικά στοιχεία —φωλιές, κηρήθρες, κυψέλες και σκελετικά υπολείμματα— σε ηλεκτρονικές πλακέτες, καλώδια, οθόνες και λειτουργικά εξαρτήματα. Τα τεχνολογικά στοιχεία παραμένουν εκτεθειμένα, με τις δομές των κυκλωμάτων και τις γραμμικές τους συνδέσεις σαφώς ορατές, ενώ η οργανική ύλη προσκολλάται, διεισδύει ή εν μέρει καλύπτει τις επιφάνειες αυτές. Τα έργα συγκροτούνται ως υλικές καταγραφές διεργασιών, όπου η βιολογική και η τεχνολογική ύλη συνυπάρχουν χωρίς ιεράρχηση. Υπό αυτή την έννοια, προσομοιάζουν ευρήματα μιας υβριδικής αρχαιολογίας του μέλλοντος: αντικείμενα που φέρουν ίχνη χρήσης, παρατήρησης και πειραματισμού, χωρίς ποτέ να εξηγούν πλήρως τη λειτουργία τους.
Τα έργα εκτίθενται σε βιομηχανικά συστήματα ραφιών και βάθρων, σχεδιασμένα από την καλλιτέχνιδα ως λειτουργικές δομές ταξινόμησης. Οι διατάξεις αυτές υπογραμμίζουν τη συστημική οργάνωση του έργου και τη μετάβαση από μεμονωμένα αντικείμενα σε ένα πεδίο σχέσεων.
Τοποθετημένο στον χώρο της γκαλερί, το Nidus συγκροτείται ως ένα σύνολο υλικών, τεχνολογικών και βιολογικών συστημάτων σε κίνηση. Η παρουσίαση διατηρεί ανοιχτή τη σχέση μεταξύ οργανικού και κατασκευασμένου, φυσικού και τεχνητού, επιτρέποντας στα έργα να λειτουργούν ως δομές παρατήρησης, καταγραφής και υλικής συνύπαρξης.
Η έκθεση εγκαινιάζεται την Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2026 και θα διαρκέσει έως την Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2026. Την επιμέλεια υπογράφει η ιστορικός τέχνης Άλια Τσαγκάρη.
