Καθώς ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή εισέρχεται στη δεύτερη εβδομάδα του (από τις 7 Μαρτίου 2026), η διεθνής προσοχή στρέφεται στους Κούρδους. Παρά την αεροπορική υπεροχή των ΗΠΑ και του Ισραήλ, η έλλειψη χερσαίων δυνάμεων καθιστά την επίτευξη των στρατηγικών στόχων στην Τεχεράνη εξαιρετικά δύσκολη.
Σε αυτό το κενό, ο κουρδικός παράγοντας αναδύεται ως το «κλειδί» για μια ενδεχόμενη ανατροπή δεδομένων.
Οι Κούρδοι: Ένας λαός, πολλά σύνορα, καμία πατρίδα
Οι Κούρδοι αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες εθνοτικές ομάδες παγκοσμίως (30-40 εκατομμύρια), κατανεμημένοι κυρίως στην Τουρκία, το Ιράκ, το Ιράν, τη Συρία και την Αρμενία.
Από την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έμειναν χωρίς δικό τους κράτος, εγκλωβισμένοι σε μια ιστορία αιματηρών διώξεων και ανεκπλήρωτων υποσχέσεων από τις μεγάλες δυνάμεις.
Το ρητό τους, «δεν έχουμε φίλους εκτός από τα βουνά», συνοψίζει μια ιστορία επιβίωσης όπου οι Κούρδοι χρησιμοποιήθηκαν επανειλημμένα από ξένες δυνάμεις για την εξυπηρέτηση γεωπολιτικών συμφερόντων, για να εγκαταλειφθούν στη συνέχεια στην τύχη τους.
Οι Πεσμεργκά: Οι «επιδιώκοντες τον θάνατο» ως στρατιωτικό πλεονέκτημα
Οι κουρδικές δυνάμεις, ιδιαίτερα οι Πεσμεργκά, έχουν εδραιώσει τη φήμη τους ως εξαιρετικά αποτελεσματικοί μαχητές. Η βαθιά γνώση του ορεινού εδάφους και η ικανότητα ανταρτοπόλεμου τους καθιστούν πολύτιμους συμμάχους.
Το σχέδιο των ΗΠΑ: Αναφορές από το Al Jazeera και αμερικανικά μέσα ενημέρωσης υποστηρίζουν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ήδη έρθει σε επαφή με ηγέτες ιρανικών κουρδικών οργανώσεων, ζητώντας τους να ανοίξουν ένα χερσαίο μέτωπο κατά της Τεχεράνης, με αντάλλαγμα αεροπορική κάλυψη από ΗΠΑ και Ισραήλ.
Στόχος: Η αποδυνάμωση του Ιράν όχι απαραίτητα μέσω μιας συνολικής εισβολής, αλλά μέσω της διασποράς των ιρανικών στρατιωτικών πόρων σε συνοριακά μέτωπα και της ενθάρρυνσης και άλλων εθνοτικών μειονοτήτων να εξεγερθούν.
Η «προδοσία» της ιστορίας: Συμμαχία ή παγίδα;
Παρά την κινητοποίηση και τον εξοπλισμό των κουρδικών ομάδων από τη CIA και τη Μοσάντ (συμμαχία που συγκροτήθηκε λίγο πριν τις πρώτες αεροπορικές επιθέσεις), επικρατεί έντονος σκεπτικισμός στους Κούρδους ηγέτες:
Η εμπειρία του παρελθόντος: Οι Κούρδοι θυμούνται τις απογοητεύσεις του 1991 (πόλεμος του Κόλπου), τις σφαγές στη Συρία από τζιχαντιστές και τη στάση της Τουρκίας.
Το αμφίβολο αντάλλαγμα: Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο η στρατιωτική νίκη, αλλά το πολιτικό μέλλον. Θα αποκτήσουν την πολυπόθητη αυτονομία ή θα αποτελέσουν για άλλη μια φορά «αναλώσιμο» υλικό;
Ο γεωπολιτικός κίνδυνος
Ενώ οι Κούρδοι στο Ιρακινό Κουρδιστάν διατηρούν προς το παρόν μια προσεκτική στάση ουδετερότητας, η κατάσταση παραμένει εύθραυστη.
Οι οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ στη διαχείριση της σύρραξης αυξάνουν την πίεση για ενεργοποίηση των χερσαίων δυνάμεων των Κούρδων, γεγονός που θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά τον χάρτη της Μέσης Ανατολής, αλλά και να πυροδοτήσει νέους περιφερειακούς κύκλους βίας.
