Με μια εκτενή επιστολή προς τα Ηνωμένα Έθνη (Φεβρουάριος 2026), η Άγκυρα κλιμακώνει τη ρητορική της, αμφισβητώντας ευθέως τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου.
Παρά το πρόσφατο κλίμα της «Διακήρυξης των Αθηνών», η Τουρκία εμμένει στο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Αμφισβήτηση Ελληνικής και Αιγυπτιακής Δικαιοδοσίας
Νόμος Μανιάτη και Chevron: Η Τουρκία χαρακτηρίζει «παράνομη» τη χάραξη μέσης γραμμής από την Ελλάδα (βάσει του νόμου 4001/2011). Στόχος της είναι να μπλοκάρει τις έρευνες του αμερικανικού κολοσσού Chevron στα θαλάσσια οικόπεδα νότια της Κρήτης, τα οποία θεωρεί ότι επικαλύπτουν τη δική της (αυθαίρετη) υφαλοκρηπίδα.
Συμφωνία Ελλάδας-Αιγύπτου: Η Άγκυρα απορρίπτει ως «άκυρη και ανυπόστατη» τη μερική οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Αθήνας και Καΐρου, υποστηρίζοντας ότι παραβιάζει τουρκικά δικαιώματα.
Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός: Καταγγέλλει τα πρόσφατα ελληνικά σχέδια (Απρίλιος 2025) ως μονομερείς ενέργειες χωρίς έννομη ισχύ.
Το Επιχείρημα για τα Νησιά και το Δίκαιο της Θάλασσας
Η Τουρκία κατηγορεί την Ελλάδα για «επιλεκτική ερμηνεία» του Διεθνούς Δικαίου, προβάλλοντας τις εξής θέσεις:
Τα νησιά δεν διαθέτουν αυτόματα πλήρη επήρεια σε θαλάσσιες ζώνες.
Αν ένα νησί βρίσκεται στη «λάθος πλευρά» της μέσης γραμμής ή αν η ακτογραμμή του είναι μικρή σε σχέση με την ηπειρωτική χώρα, η επήρειά του πρέπει να περιορίζεται ή να αγνοείται για να επιτευχθεί «ευθυδικία».
Εμμονή στο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο
Η επιστολή υπεραμύνεται σθεναρά της νομιμότητας του Τουρκολιβυκού Μνημονίου (2019) και των μεταγενέστερων συμφωνιών για τους υδρογονάνθρακες (2022, 2025).
Ισχυρίζεται ότι η κυβέρνηση της Λιβύης έχει πλήρη δικαιοδοσία να υπογράφει τέτοιες δεσμεύσεις, παρά τις διεθνείς αντιδράσεις.
Διπλή Γλώσσα: Διάλογος υπό Όρους
Ενώ επιτίθεται στις ελληνικές θέσεις, η Άγκυρα εμφανίζεται ταυτόχρονα ως υπέρμαχος της ειρήνης:
Επικαλείται τη Διακήρυξη των Αθηνών για να δείξει πρόθεση διαλόγου.
Θέτει όμως ως προϋπόθεση μια «δίκαιη λύση» που θα βασίζεται στις δικές της μονομερείς αξιώσεις, αναγνωρίζοντας μόνο τα κράτη που η ίδια επιλέγει (αποκλείοντας ουσιαστικά την Κυπριακή Δημοκρατία, την οποία αποκαλεί «ελληνοκυπριακή διοίκηση»).
Η επιστολή αποτελεί μια προσπάθεια της Τουρκίας να “γκριζάρει” τις ελληνικές έρευνες νότια της Κρήτης και να νομιμοποιήσει τις αυθαίρετες διεκδικήσεις της στον ΟΗΕ, χρησιμοποιώντας το διεθνές δίκαιο κατά το δοκούν.
