Η Κίνα είναι ίσως ο πιο κρίσιμος εξωτερικός παίκτης στην περιοχή όπου πιέζει έντονα για εκεχειρία, καθώς απειλούνται οι επενδύσεις της .
Στρατηγική Σχέση με Πακιστάν: Το Πακιστάν είναι ο στενότερος σύμμαχος της Κίνας στην περιοχή. Το Πεκίνο επενδύει δισεκατομμύρια στον Οικονομικό Διάδρομο Κίνας-Πακιστάν (CPEC), που δίνει στην Κίνα πρόσβαση στην Αραβική Θάλασσα.
Προσέγγιση με Ταλιμπάν: Η Κίνα ήταν από τις πρώτες χώρες που “άνοιξαν πόρτα” στους Ταλιμπάν μετά το 2021, κυρίως για να εξασφαλίσει ότι το Αφγανιστάν δεν θα γίνει ορμητήριο για Ουιγούρους αυτονομιστές.
Ο Ρόλος της: Σήμερα (Φεβρουάριος 2026), το Πεκίνο πιέζει έντονα για εκεχειρία, καθώς η αστάθεια απειλεί τις κινεζικές επενδύσεις και το προσωπικό που εργάζεται στην περιοχή.
ΗΠΑ: Η Επιστροφή μέσω της Αντιτρομοκρατίας
Μετά την αποχώρηση του 2021, πολλοί πίστεψαν ότι οι ΗΠΑ τελείωσαν με την περιοχή.
Ωστόσο, το 2025-2026 δείχνει μια αλλαγή:
Αναθέρμανση με το Ισλαμαμπάντ: Η Ουάσινγκτον έχει ενισχύσει ξανά τους δεσμούς της με τον πακιστανικό στρατό (υπό τον Στρατηγό Ασίμ Μουνίρ), προσφέροντας υποστήριξη σε θέματα ασφάλειας και εξοπλισμών.
Στόχος η Κίνα: Οι ΗΠΑ θέλουν να μειώσουν την οικονομική εξάρτηση του Πακιστάν από το Πεκίνο και να διατηρήσουν τη δυνατότητα αντιτρομοκρατικών χτυπημάτων (over-the-horizon) κατά της Αλ Κάιντα ή του ISIS-K.
Ρωσία: Ο Εγγυητής της Κεντρικής Ασίας
Η Μόσχα βλέπει το Αφγανιστάν ως τη “μαλακή υπογάστρια” της δικής της σφαίρας επιρροής (πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες όπως το Τατζικιστάν).
Στρατιωτική Συνεργασία με Ταλιμπάν: Πρόσφατα, τον Ιανουάριο του 2026, η Ρωσία επισημοποίησε στρατιωτική συνεργασία με την κυβέρνηση των Ταλιμπάν για να περιορίσει τη δράση του Ισλαμικού Κράτους (ISIS-K).
Ο Ρόλος της: Η Ρωσία αυτοπροβάλλεται ως σταθεροποιητικός παράγοντας στην Ευρασία, καλώντας και τις δύο πλευρές σε διαπραγματεύσεις για να αποφευχθεί ένα ντόμινο αστάθειας προς τα βόρεια.
Συμφέροντα και Άλλων Χωρών (Πίνακας)
Ενώ το Πακιστάν έχει τη στρατιωτική υπεροχή, το Αφγανιστάν των Ταλιμπάν φαίνεται να βρίσκει “συμμάχους ανάγκης” (όπως η Ινδία ή η Ρωσία) που δεν θέλουν να δουν μια πλήρη πακιστανική κυριαρχία.
Η σύγκρουση αυτή δεν είναι πλέον τοπική, αλλά ένα πεδίο ανταγωνισμού για το ποιος θα ελέγχει τους εμπορικούς δρόμους της Κεντρικής Ασίας.
