Ενώ οι διπλωματικοί διάδρομοι στην Αθήνα αντηχούν ακόμη από τις χειραψίες του 6ου Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο φρόντισε να υπενθυμίσει στη διεθνή κοινότητα τη σκληρή πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από το προπέτασμα καπνού της «καλής γειτονίας».
Η πρόσφατη υιοθέτηση των καταδικαστικών ψηφισμάτων της 12ης Φεβρουαρίου 2026 αποτέλεσε μια ηχηρή απάντηση στην Άγκυρα, προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών.
Η Διπλωματική Σύγκρουση: «Εξωραϊσμός» vs Πραγματικότητα
Η αντίθεση είναι πλέον έκδηλη. Από τη μία πλευρά, η ελληνική κυβέρνηση επιλέγει τον δρόμο του κατευνασμού και της «θετικής ατζέντας», διοργανώνοντας «Συναντήσεις Κορυφής» με τη συμμετοχή πλήθους υπουργών.
Η στάση αυτή χαρακτηρίζεται από πολλούς αναλυτές ως μια προσπάθεια «ξεπλύματος» της τουρκικής εικόνας, προκειμένου να διατηρηθούν χαμηλοί τόνοι στο Αιγαίο.
Από την άλλη πλευρά, το Ευρωκοινοβούλιο —λειτουργώντας ως ο ηθικός και θεσμικός θεματοφύλακας των ευρωπαϊκών αξιών— αρνήθηκε να εθελοτυφλήσει.
Με μια ευρεία πλειοψηφία (363 υπέρ έναντι 71 κατά), οι ευρωβουλευτές έστειλαν ένα σαφές μήνυμα:
Η Τουρκία παραμένει ένας αποσταθεροποιητικός παράγοντας που παραβιάζει συστηματικά το διεθνές δίκαιο.
Το Αγκάθι της Βορειοανατολικής Συρίας
Το ψήφισμα για τη Συρία δεν ήταν μια απλή τυπική διαδικασία, αλλά μια καταδικαστική ετυμηγορία για τις επεκτατικές βλέψεις της Άγκυρας. Το Ευρωκοινοβούλιο εστίασε σε δύο κρίσιμα σημεία που η Τουρκία προσπαθεί συστηματικά να υποβαθμίσει:
Στρατιωτική Κατοχή
Η συνεχιζόμενη παρουσία τουρκικών στρατευμάτων σε ξένο έδαφος χαρακτηρίζεται πλέον ευθέως ως απειλή για την περιφερειακή ειρήνη.
Δημογραφική Αλλοίωση (Ethnic Engineering): Οι καταγγελίες για αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών στο Αφρίν και τον άξονα Τελ Αμπιάντ – Ρας αλ-Αϊν αγγίζουν τα όρια των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.
Η προσπάθεια της Άγκυρας να αντικαταστήσει τους αυτόχθονες πληθυσμούς με ελεγχόμενες ομάδες αποτελεί μια βίαιη παρέμβαση στον εθνολογικό χάρτη της περιοχής.
Η Αντίδραση της Άγκυρας: Η Ρητορική της «Θυματοποίησης»
Όπως ήταν αναμενόμενο, το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών εξαπέλυσε μετωπική επίθεση κατά των Βρυξελλών.
Με ανακοινώσεις σε εξαιρετικά υψηλούς τόνους, η Τουρκία:
Απορρίπτει συλλήβδην τις κατηγορίες ως «αβάσιμους ισχυρισμούς».
Κατηγορεί το Ευρωκοινοβούλιο για μεροληψία και υποκίνηση από «εχθρικούς κύκλους» (φωτογραφίζοντας την Ελλάδα και την Κύπρο).
Εμφανίζεται ως θύμα μιας ενορχηστρωμένης επίθεσης που στόχο έχει να πλήξει τη διεθνή της αξιοπιστία.
Η ένταση της τουρκικής αντίδρασης είναι ο ασφαλέστερος δείκτης ότι το ψήφισμα «έτσουξε» την Άγκυρα εκεί που πονάει περισσότερο: στη νομιμοποίηση της εξωτερικής της πολιτικής.
Η Μοναξιά της Διπλωματικής «Λείανσης»
Ενώ οι Έλληνες και Κύπριοι ευρωβουλευτές έδιναν μάχη στα έδρανα του Στρασβούργου για να αποκαταστήσουν την αλήθεια, η επίσημη Αθήνα φαίνεται να κινείται σε έναν παράλληλο κόσμο.
Η στρατηγική του «καλού παιδιού» που ακολουθεί η κυβέρνηση έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τη σκληρή γραμμή που χαράσσει η Ευρώπη.
Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι σαφές
Μπορεί η Ελλάδα να συνεχίσει να προσφέρει «διπλωματικό άλλοθι» σε μια χώρα που το ίδιο το Ευρωκοινοβούλιο καταδικάζει για επεκτατισμό και αλλοίωση πληθυσμών;
Η ιστορία έχει δείξει ότι ο κατευνασμός σπάνια αποδίδει καρπούς όταν ο συνομιλητής αρνείται να αποδεχθεί τους στοιχειώδεις κανόνες του διεθνούς δικαίου.
