Στα χαρτιά και στις επίσημες ανακοινώσεις, τα νέα φαίνονται ευχάριστα: η ανεργία στην Ελλάδα μειώνεται. Όμως, πίσω από τους αριθμούς κρύβεται μια πραγματικότητα που η στατιστική δεν καταγράφει.
Είναι η «αόρατη» ανεργία εκείνων που εργάζονται με ημιαπασχόληση ενώ θέλουν πλήρες ωράριο, και το δράμα των «εργαζόμενων φτωχών» – ανθρώπων που έχουν δουλειά, αλλά ο μισθός τους δεν αρκεί ούτε για τα στοιχειώδη. Σήμερα, το να έχεις δουλειά δεν σημαίνει πλέον ότι μπορείς να ζήσεις με αξιοπρέπεια.
Η παγίδα της μερικής απασχόλησης
Πολλοί από τους «νέους εργαζόμενους» που διαβάζουμε στις στατιστικές, στην πραγματικότητα δουλεύουν 4ωρα ή με συμβάσεις λίγων ημερών. Αυτή η «ευέλικτη» εργασία είναι η νέα μορφή ανεργίας. Ο εργαζόμενος είναι εγκλωβισμένος: δεν δικαιούται επίδομα ανεργίας, αλλά ο μισθός των 400 ή 500 ευρώ δεν καλύπτει ούτε το ενοίκιο. Είναι μια γενιά ανθρώπων που βρίσκεται σε διαρκή αναμονή για μια «κανονική» δουλειά που δεν έρχεται ποτέ.
Μισθός vs Ακρίβεια: Μια άνιση μάχη
Ακόμα όμως και για όσους έχουν μια πλήρη απασχόληση, ο εφιάλτης παραμένει. Με τον κατώτατο μισθό να παλεύει να κυνηγήσει τον πληθωρισμό στα ράφια των σούπερ μάρκετ και τους λογαριασμούς του ρεύματος, η επιβίωση έχει γίνει μαθηματικός γρίφος.
Το ενοίκιο-φωτιά: Σε πολλές πόλεις, ένας βασικός μισθός πηγαίνει σχεδόν εξ ολοκλήρου στη στέγη και τους λογαριασμούς.
Η ζωή με δόσεις: Η καθημερινότητα έχει μετατραπεί σε μια διαρκή διαχείριση χρεών, με την πιστωτική κάρτα να γίνεται το μοναδικό μέσο για να βγει ο μήνας.
Το «Brain Drain» που δεν σταμάτησε ποτέ
Όταν η εργασία δεν προσφέρει προοπτική, η φυγή γίνεται μονόδρομος. Οι νέοι επιστήμονες και οι εξειδικευμένοι τεχνίτες συνεχίζουν να κοιτάζουν προς το εξωτερικό. Όχι γιατί δεν αγαπούν τη χώρα τους, αλλά γιατί αρνούνται να αποδεχτούν μια ζωή όπου η εργασία είναι απλώς ένας τρόπος για να μην πεινάς, αντί για ένα μέσο για να δημιουργήσεις και να εξελιχθείς.
Χρειαζόμαστε αξιοπρέπεια, όχι απλώς απασχόληση
Η ευημερία μιας χώρας δεν μετριέται με το πόσοι δουλεύουν, αλλά με το πώς ζουν αυτοί που δουλεύουν. Όσο η «αόρατη» ανεργία και οι μισθοί πείνας θεωρούνται κανονικότητα, η κοινωνία θα παραμένει σε τέλμα. Η εργασία πρέπει να ξαναγίνει το θεμέλιο της ζωής και όχι ένας διαρκής αγώνας επιβίωσης.
