Όλοι γνωρίζουμε την κλασική εικόνα: Ένας γάιδαρος που περπατά ατελείωτα χιλιόμετρα, προσηλωμένος σε ένα λαχταριστό, πορτοκαλί καρότο που κρέμεται λίγα εκατοστά από τη μύτη του.
Δεν το φτάνει ποτέ, αλλά δεν σταματά και ποτέ. Γιατί; Γιατί η ελπίδα της πρώτης δαγκωματιάς είναι πιο δυνατή από την κούραση των ποδιών του.
Στην Ελλάδα του 2026, το σκηνικό παραμένει το ίδιο, μόνο που οι πρωταγωνιστές έχουν αλλάξει κοστούμια. Το ερώτημα που καίει πλέον το edisorama.gr δεν είναι αν υπάρχει το καρότο, αλλά ποιος κρατάει το καλάμι και γιατί εμείς δεχόμαστε, με μια παράξενη στωικότητα, τον ρόλο του υπομονετικού γάιδαρου.
Η μεγάλη απάτη δεν κρύβεται στο ψέμα, αλλά στην απόσταση. Το καρότο της εξουσίας —είτε αυτή είναι πολιτική, είτε οικονομική, είτε εργασιακή— πρέπει να πληροί δύο βασικές προϋποθέσεις για να λειτουργήσει:
Να είναι ορατό: Πρέπει να το βλέπεις. Πρέπει να πιστεύεις ότι η μείωση της ακρίβειας, η αύξηση του μισθού ή η κοινωνική δικαιοσύνη είναι «εκεί», στην επόμενη στροφή του δρόμου. Αν το καρότο εξαφανιστεί από τον ορίζοντα, ο γάιδαρος σταματά. Και ένα σύστημα χωρίς κίνηση, καταρρέει.
Να είναι ανέφικτο: Εδώ κρύβεται η τραγωδία. Αν φτάσεις το καρότο και το φας, η μηχανή σταματά. Η υπόσχεση πρέπει να παραμένει υπόσχεση. Πρέπει να «ταΐζεσαι» με την προσμονή και όχι με την ουσία.
Σήμερα μας ταΐζουν με ψηφιακά καρότα, pass, και επιδόματα που εξαφανίζονται πριν καν φτάσουν στην τσέπη μας, ενώ το πραγματικό γεύμα σερβίρεται σε άλλα τραπέζια.
Η μεγάλη απάτη είναι ότι μας έπεισαν πως αν τρέξουμε λίγο πιο γρήγορα, αν κάνουμε λίγη ακόμα υπομονή, η απόσταση θα μηδενιστεί. Όμως το καλάμι είναι δεμένο στην πλάτη μας. Όσο τρέχουμε εμείς, τρέχει κι αυτό.
