Με μια κομβική νομοθετική παρέμβαση, την οποία παρουσίασε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Κωστής Χατζηδάκης (05/02/26), το ελληνικό κράτος αποσύρεται από τις αναχρονιστικές διεκδικήσεις ακινήτων που βασίζονταν σε τίτλους της οθωμανικής περιόδου ή παλιές αμφισβητήσεις.
Στόχος είναι η αποκατάσταση της ασφάλειας δικαίου και η ανακούφιση χιλιάδων πολιτών από τη δικαστική “μέγγενη” δεκαετιών.
Οι 3 Πυλώνες της Νέας Ρύθμισης
Η κυβερνητική παρέμβαση εστιάζει σε τρεις συγκεκριμένες κατηγορίες, θέτοντας ένα οριστικό τέλος στις αυθαιρεσίες της δημόσιας διοίκησης:
Θωράκιση Τίτλων 50ετίας (Προ του 1975): Το Δημόσιο παύει να προσβάλλει δικαιώματα κυριότητας για ακίνητα που διαθέτουν μεταγεγραμμένο τίτλο πριν από την 1η Ιανουαρίου 1975. Η ρύθμιση αυτή δεν αφορά απλή χρησικτησία, αλλά νόμιμα καταχωρισμένες ιδιοκτησίες στα Υποθηκοφυλακεία.
Το κράτος πλέον αναγνωρίζει ότι η 50ετής κατοχή με επίσημο τίτλο υπερισχύει οποιασδήποτε ιστορικής αξίωσης.
Οριστική Δικαίωση Προσφυγικών Ιδιοκτησιών: Επιλύεται το δράμα χιλιάδων απογόνων προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής. Ακίνητα που παραχωρήθηκαν από το κράτος για την αποκατάσταση των προσφύγων δεν θα αποτελούν πλέον αντικείμενο διεκδίκησης από το ίδιο το κράτος που τα παραχώρησε.
Επικύρωση Κρατικών Παραχωρητηρίων: Πολίτες που κατέχουν προσωρινά παραχωρητήρια ή διοικητικούς τίτλους από το παρελθόν αποκτούν πλέον πλήρη κατοχύρωση.
Η διοίκηση δεν θα μπορεί πλέον να αναιρεί τις δικές της προγενέστερες πράξεις, σεβόμενη την αρχή της “δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του διοικούμενου”.
Το Ερευνητικό και Νομικό Πλαίσιο: Γιατί ήταν Αναγκαία η Ρύθμιση;
Η ανάγκη για αυτή τη νομοθετική τομή αναδείχθηκε μέσα από τη συσσώρευση χιλιάδων υποθέσεων στα ελληνικά δικαστήρια.
Σύμφωνα με νομικές αναλύσεις και στοιχεία από τη λειτουργία του Κτηματολογίου:
Το “Τεκμήριο Κυριότητας” του Δημοσίου: Μέχρι σήμερα, το Δημόσιο λειτουργούσε υπό ένα ιδιότυπο προνομιακό καθεστώς, όπου θεωρούσε ότι κάθε έκταση που δεν είχε αναγνωριστεί με τίτλους από την εποχή της Τουρκοκρατίας (φιρμάνια, χοτζέτια) του ανήκε.
Αυτό δημιουργούσε το παράδοξο να καλείται ο πολίτης να αποδείξει ότι η γη του δεν ήταν… δάσος ή “δημόσια γαία” το 1830.
Η Γραφειοκρατική Συμφόρηση: Υπολογίζεται ότι το 30% των εμπράγματων αγωγών στα πολιτικά δικαστήρια αφορούσαν διαφορές μεταξύ Δημοσίου και ιδιωτών, με το κράτος να χάνει τη συντριπτική πλειοψηφία αυτών των δικών, έχοντας όμως προκαλέσει τεράστιο κόστος και καθυστερήσεις στους πολίτες.
Η αβεβαιότητα του ιδιοκτησιακού καθεστώτος λειτουργούσε ως ανασταλτικός παράγοντας για την αξιοποίηση ακινήτων, καθώς καμία τράπεζα δεν χρηματοδοτούσε και κανένας επενδυτής δεν αγόραζε ακίνητο με εκκρεμή διεκδίκηση από το κράτος.
Με τη νέα ρύθμιση, όλες οι εκκρεμείς δίκες που εμπίπτουν στις παραπάνω κατηγορίες καταργούνται αυτοδικαίως, απαλλάσσοντας τους πολίτες από δικαστικά έξοδα και πολυετείς αναμονές.
