Εδώ στον «Γάιδαρο» μας αρέσει η αλήθεια, όσο κι αν κλωτσάει. Και η αλήθεια είναι μία, στην Ελλάδα του σήμερα. Το να σπουδάσεις ένα παιδί είναι ο πιο σύντομος δρόμος για τη χρεοκοπία της μέσης οικογένειας, με αντάλλαγμα ένα κάδρο στον τοίχο και μια θέση πίσω από μια μηχανή του εσπρέσο σε ένα πάγκο καφετέριας.
Η επένδυση του τρόμου
Οι γονείς στην Ελλάδα κάνουν το ακατόρθωτο. Με μισθούς που τελειώνουν περίπου στις 20 του μηνός και ενοίκια που θυμίζουν Μονακό, καταφέρνουν να σπουδάσουν τα παιδιά τους. Ξοδεύουν οικονομίες μιας ζωής, παίρνουν δάνεια, στερούνται τα βασικά, όλα για το «ιερό δισκοπότηρο»: το πτυχίο του παιδιού .
Και μετά; Μετά έρχεται η πραγματικότητα. Η τελετή αποφοίτησης είναι ουσιαστικά το πάρτι αποχαιρετισμού της αξιοπρέπειας.
Από το Αμφιθέατρο στο… Delivery
Το αδιέξοδο των νέων δεν είναι απλώς μια στατιστική του 72%. Είναι η εικόνα ενός 28χρονου με Master που αναγκάζεται να δουλεύει σε καφετέριες ή σε «ευκαιριακές δουλειές» των 600 ευρώ, απλώς για να έχει χαρτζιλίκι.
Η γνώση απαξιώνεται: Η αγορά εργασίας ζητάει «εμπειρία 10 ετών» από έναν 24χρονο και προσφέρει μισθό που δεν φτάνει ούτε για τα κοινόχρηστα.
Το «ξενοδοχείο» των γονιών: Η ηλικία που ένας νέος φεύγει από το σπίτι έχει εκτοξευθεί. Όταν στα 35 σου μοιράζεσαι ακόμα το ίδιο μπάνιο με τους γονείς σου, η λέξη «αυτονομία» ακούγεται σαν ανέκδοτο.
Οικογένεια; Ποια οικογένεια;
Πώς να κάνει οικογένεια ένας άνθρωπος που δεν ξέρει αν θα έχει δουλειά τον επόμενο μήνα; Η υπογεννητικότητα δεν είναι «κουλτούρα», είναι οικονομική αδυναμία. Όταν το μέλλον μοιάζει με σκοτεινό τούνελ χωρίς έξοδο, η δημιουργία οικογένειας φαντάζει ως το πιο επικίνδυνο ρίσκο που μπορεί να πάρει κανείς.
Το σχόλιο του Γαϊδάρου
«Είμαστε η μόνη χώρα που κατάφερε να μετατρέψει την εφηβεία σε… επάγγελμα διαρκείας. Μέχρι τα 35 παιδί, μέχρι τα 65 άνεργος, και μετά συνταξιούχος χωρίς σύνταξη. Το λες και success story, αν είσαι λάτρης του σουρεαλισμού.»
Το αδιέξοδο ως κανονικότητα
Οι νέοι μας δεν έχουν «χάσει τη διάθεση» να ζήσουν. Τους την έχουν κλέψει. Η έλλειψη προοπτικής δημιουργεί μια γενιά που δεν τολμά να ονειρευτεί, γιατί το όνειρο κοστίζει και η τσέπη είναι άδεια.
Το Brain Drain δεν είναι επιλογή είναι η ηρωική έξοδος από μια χώρα που τρώει τα παιδιά της και μετά απορεί γιατί πεινάει.
