Τα τελευταία χρόνια, οι Δήμοι έχουν αναλάβει τα πάντα «από τη συντήρηση των σχολικών κτιρίων και των αθλητικών χώρων, μέχρι την πολιτική προστασία και την πρόνοια για τους αδύναμους» .Την ίδια στιγμή, η κρατική επιχορήγηση έχει μειωθεί δραματικά.
Υπάρχει μια μόνιμη παγίδα στην ελληνική πραγματικότητα: Όταν κάτι πάει στραβά στην πόλη μας –από μια καμένη λάμπα μέχρι ένα πλημμυρισμένο σχολείο– το πρώτο πράγμα που κάνουμε είναι να κατηγορήσουμε τον Δήμο. Είναι ο πιο εύκολος στόχος. Όμως, πίσω από τις κλειστές πόρτες των δημαρχείων, η πραγματικότητα είναι εφιαλτική. Οι Δήμοι της χώρας έχουν μετατραπεί στον «κυματοθραύστη» των προβλημάτων της κεντρικής κυβέρνησης, η οποία μεταφέρει διαρκώς νέες αρμοδιότητες στην τοπική αυτοδιοίκηση, χωρίς όμως να στέλνει μαζί και τα απαραίτητα ευρώ.
Περισσότερες δουλειές, άδεια ταμεία
Οι Δήμοι έχουν αναλάβει τα πάντα από τη συντήρηση των σχολικών κτιρίων και των αθλητικών χώρων, μέχρι την πολιτική προστασία και την πρόνοια για τους αδύναμους. Την ίδια στιγμή, η κρατική επιχορήγηση έχει μειωθεί δραματικά.
Το παράδοξο: Το κράτος αποφασίζει αυξήσεις μισθών ή νέες περιβαλλοντικές εισφορές (όπως το τέλος ταφής απορριμμάτων), αλλά καλεί τους Δήμους να τις πληρώσουν από την ήδη άδεια τσέπη τους.
Το αποτέλεσμα: Οι Δήμοι αναγκάζονται να επιλέξουν: Θα φτιάξουμε τον δρόμο ή θα πληρώσουμε το ρεύμα των σχολείων; Θα μαζέψουμε τα κλαδιά ή θα κρατήσουμε ανοιχτό το κοινωνικό παντοπωλείο;
Υποστελέχωση: Ένας Δήμος χωρίς χέρια
Δεν είναι μόνο τα χρήματα είναι και οι άνθρωποι. Με τις προσλήψεις να γίνονται με το «σταγονόμετρο», οι τεχνικές υπηρεσίες των Δήμων έχουν αποδεκατιστεί. Ένας μηχανικός καλείται να επιβλέψει έργα σε μια ολόκληρη περιοχή, και οι εργάτες καθαριότητας δεν επαρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες των σύγχρονων πόλεων. Όταν το κεντρικό κράτος αρνείται να εγκρίνει μόνιμο προσωπικό, καταδικάζει την τοπική αυτοδιοίκηση σε μια διαρκή διαχείριση της μιζέριας.
Ο πολίτης στη μέση του πουθενά
Όταν ένας Δήμος οικονομικά «στραγγαλίζεται», ο πρώτος που το νιώθει είναι ο δημότης. Οι αυξήσεις στα δημοτικά τέλη γίνονται μονόδρομος για να μην χρεοκοπήσει η πόλη, και έτσι το βάρος μεταφέρεται ξανά στις πλάτες των πολιτών. Είναι ένας φαύλος κύκλος όπου το κράτος «νίπτει τας χείρας του» και ο πολίτης καλείται να πληρώσει διπλά για υπηρεσίες που θα έπρεπε να είναι αυτονόητες.
Χρειαζόμαστε Αυτοδιοίκηση, όχι «υποκατάστημα»
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση πρέπει να είναι η φωνή της κοινωνίας και ο μηχανισμός που λύνει προβλήματα. Όσο όμως παραμένει δέσμια μιας κεντρικής εξουσίας που της δίνει ευθύνες αλλά της στερεί τους πόρους, τόσο η καθημερινότητά μας θα υποβαθμίζεται. Είναι καιρός να καταλάβουμε ότι ένας αδύναμος Δήμος σημαίνει έναν απροστάτευτο πολίτη.
