Σε μια περίοδο αυξανόμενης αβεβαιότητας για την περιοχή της Αρκτικής, ο Πρωθυπουργός της Γροιλανδίας, Γενς-Φρέντερικ Νίλσεν, προέβη σε δηλώσεις που αναδεικνύουν την κρισιμότητα της κατάστασης.
Αν και χαρακτήρισε μια ενδεχόμενη στρατιωτική επιχείρηση από πλευράς των ΗΠΑ ως ένα «μη πιθανό σενάριο», υπογράμμισε με έμφαση ότι η χώρα του οφείλει να είναι προετοιμασμένη για κάθε ενδεχόμενο.
Κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στην πρωτεύουσα Νούουκ, ο Νίλσεν τοποθετήθηκε ευθέως για το ενδιαφέρον που έχει εκδηλώσει ο Ντόναλντ Τραμπ για το νησί:
Ανοιχτά ενδεχόμενα: «Παρότι η χρήση στρατιωτικής βίας δεν συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες, δεν μπορεί να αποκλειστεί εντελώς, καθώς οι προθέσεις της αμερικανικής πλευράς έχουν διατυπωθεί με σαφήνεια», τόνισε ο Πρωθυπουργός.
Η ασπίδα του ΝΑΤΟ: Υπενθύμισε ότι η Γροιλανδία, ως αυτόνομο έδαφος του Βασιλείου της Δανίας, προστατεύεται από τις συμμαχίες του ΝΑΤΟ. Μια ενδεχόμενη κλιμάκωση στην περιοχή δεν θα αποτελούσε τοπικό ζήτημα, αλλά θα είχε παγκόσμιες γεωπολιτικές παρενέργειες.
Γιατί η Γροιλανδία αποτελεί «μήλον της έριδος»;
Η έρευνα στα τρέχοντα δεδομένα δείχνει ότι το ενδιαφέρον των Μεγάλων Δυνάμεων (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα) για τη Γροιλανδία δεν είναι τυχαίο.
Ορυκτός πλούτος και σπάνιες γαίες: Το υπέδαφος της Γροιλανδίας θεωρείται «θησαυροφυλάκιο», καθώς διαθέτει τεράστια αποθέματα σπάνιων γαιών, απαραίτητων για την πράσινη μετάβαση και την τεχνολογία αιχμής.
Νέες θαλάσσιες οδοί: Λόγω της κλιματικής αλλαγής και του λιώσιμου των πάγων, ανοίγουν νέες εμπορικές διαδρομές στην Αρκτική, οι οποίες μειώνουν δραστικά τον χρόνο μεταφοράς εμπορευμάτων μεταξύ Ασίας και Ευρώπης.
Στρατιωτική Υπεροχή (Βάση Thule): Η Γροιλανδία φιλοξενεί ήδη την αμερικανική αεροπορική βάση Pituffik (πρώην Thule), η οποία αποτελεί ζωτικό κομμάτι του συστήματος έγκαιρης προειδοποίησης για βαλλιστικούς πυραύλους.
Η Δανική στάση
Η Κοπεγχάγη παραμένει σταθερή στη θέση ότι «η Γροιλανδία δεν πωλείται», ωστόσο η πίεση για αυξημένη στρατιωτική παρουσία στην Αρκτική (Arctic Capabilities Package) εντείνεται. Η δήλωση του Νίλσεν αντανακλά την αγωνία της τοπικής κυβέρνησης να διατηρήσει την αυτονομία της, ισορροπώντας ανάμεσα στις απαιτήσεις της Ουάσιγκτον και την εδαφική της ακεραιότητα.
Η Γροιλανδία δεν είναι πλέον μια απομονωμένη παγωμένη έκταση, αλλά το νέο «σκάκι» της διεθνούς διπλωματίας, όπου η οικονομία και η ασφάλεια συγκρούονται άμεσα.
