Η ελληνική οικονομία μπορεί να καταγράφει ρυθμούς ανάπτυξης υψηλότερους από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, ωστόσο η πραγματικότητα για το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών παραμένει «γκρίζα». Δεκαέξι χρόνια μετά το ξέσπασμα της δημοσιονομικής κρίσης, η Ελλάδα παραμένει η μοναδική χώρα της Ε.Ε. (μαζί με την Ιταλία σε μικρότερο βαθμό) που δεν έχει καταφέρει να επιστρέψει στα προ κρίσης επίπεδα διαβίωσης.
« Πραγματικό Εισόδημα»15% κάτω από το 2009
Σύμφωνα με τα επικαιροποιημένα στοιχεία της Eurostat, το πραγματικό ακαθάριστο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών στην Ελλάδα παραμένει καθηλωμένο περίπου 15% χαμηλότερα από το επίπεδο του 2009.
Την ίδια ώρα, άλλες χώρες που βρέθηκαν σε μνημόνια έχουν ανακάμψει πλήρως:
Ιρλανδία: +21%
Πορτογαλία: +16%
Κύπρος: +14%
Ισπανία: +6,5%
Ελλάδα: -15%
Οι Αμοιβές σε Αριθμούς
Η Ελλάδα κατατάσσεται στην προτελευταία θέση της Ε.Ε. όσον αφορά τη μέση ετήσια αμοιβή πλήρους απασχόλησης.
Ελλάδα: ~18.000 €
Βουλγαρία: 15.400 € (η μόνη χώρα χαμηλότερα από την Ελλάδα)
Μέσος Όρος Ε.Ε.: 39.800 €
Ισπανία: 40.800 € (υπερδιπλάσια της Ελλάδας)
Η παγίδα της αγοραστικής δύναμης
Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι μόνο το ονομαστικό ύψος του μισθού, αλλά η Αγοραστική Δύναμη (Purchasing Power Standard). Ενώ οι μισθοί είναι χαμηλοί, το κόστος διαβίωσης (ενοίκια, ενέργεια, βασικά αγαθά) έχει εκτοξευθεί.
Η Ελλάδα βρίσκεται στο 69% του μέσου όρου της Ε.Ε. σε ΑΕΠ κατά κεφαλήν σε όρους αγοραστικής δύναμης, πίσω από τη Λετονία (68%) και τη Βουλγαρία (66%). Αυτό το παράδοξο —υψηλές τιμές με χαμηλούς μισθούς— τοποθετεί την Ελλάδα στην «ουρά» της Ευρώπης όσον αφορά την ευημερία.
Ο οδικός χάρτης προς το 2030
Το οικονομικό επιτελείο εστιάζει στην αλλαγή της φορολογικής κλίμακας και στην αύξηση του κατώτατου μισθού, όμως οι αναλυτές προειδοποιούν ότι οι παρεμβάσεις αυτές απορροφώνται από τον πληθωρισμό.
Συλλογικές Συμβάσεις: Η Ε.Ε. απαιτεί κάλυψη του 80% των εργαζομένων από συλλογικές συμβάσεις, στόχος που για την Ελλάδα φαντάζει μακρινός, με το Υπουργείο Εργασίας να τοποθετεί την επίτευξή του το 2030.
Επιστροφή στο 2007: Σύμφωνα με το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής, θα απαιτηθούν ακόμη 4 έως 6 χρόνια (έως το 2030-2032) ώστε οι πραγματικοί μισθοί να αγγίξουν τα επίπεδα του 2007, εφόσον δεν υπάρξει νέα διεθνής κρίση.
Η «κοινωνική συμφωνία» και οι θεσμικές αλλαγές θα χρειαστούν χρόνο για να γίνουν αισθητές στην τσέπη του πολίτη. Η σύγκλιση με την υπόλοιπη Ευρώπη δεν είναι πλέον μόνο ζήτημα αριθμών, αλλά επιβίωσης της μεσαίας τάξης, η οποία συνεχίζει να πληρώνει το «μάρμαρο» της δημοσιονομικής προσαρμογής.
