Ο ΠρωτογενήςΤτομέας (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία) έχει τη δυνατότητα να γίνει πυλώνας της ελληνικής οικονομίας.
Αντιθέτως η Ελλάδα εισάγει σημαντικά ποσοστά βασικών αγαθών, όπως το 50% του σιταριού και το 70% των ζωοτροφών. Η αύξηση της εγχώριας παραγωγής θα μείωνε την εξάρτηση από τις διεθνείς αγορές και τις γεωπολιτικές κρίσεις και διασφάλιζε την επισιτιστική επάρκεια και ασφάλεια της χώρας.
Τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα έχουν συγκριτικό πλεονέκτημα λόγω της ποιότητας και της μοναδικής ταυτότητάς τους. Η ενίσχυση της παραγωγής προϊόντων υψηλής προστιθέμενης αξίας και η προώθηση των εξαγωγών θα συνέβαλλε στη βελτίωση του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας.
Παράλληλα ο αγροδιατροφικός τομέας θα μπορούσε να συνδεθεί στενά με τον ισχυρό τουριστικό τομέα (π.χ., μέσω της γαστρονομίας) και να ενισχύσει τη μεταποίηση τροφίμων, δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας και πλούτο.
Η στήριξη και η ανάπτυξη του πρωτογενή τομέα θα ενίσχυε τις αγροτικές κοινότητες και θα συνέβαλλε στην αναγέννηση της ελληνικής υπαίθρου.
Αντιθέτως ως χώρα αφήσαμε στην τύχη του τον Πρωτογενή Τομέα και κακοδιαχειριστήκαμε τα Ευρωπαϊκά Κονδυλία μέσω του (ΟΠΕΚΕΠΕ κ.λπ.)
Η Ελλάδα, δυστυχώς, έχει αντιμετωπίσει διαχρονικά προβλήματα και ολέθριες στρεβλώσεις στη διαχείριση των κοινοτικών αγροτικών επιδοτήσεων και πόρων, με τον ΟΠΕΚΕΠΕ (Οργανισμός Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμού και Εγγυήσεων) να βρίσκεται συχνά στο επίκεντρο.
Έχουν καταγραφεί «ευρεία δίκτυα παρεμβάσεων, πολιτικών επιλογών και μεθοδεύσεων» που συνδέονται με κομματικά στελέχη και εταιρείες, οδηγώντας σε σκανδαλώδεις υποθέσεις.
Η ανεπάρκεια ελέγχων στον τρόπο διανομής των ευρωπαϊκών αγροτικών κονδυλίων είχε ως αποτέλεσμα την επιβολή υπέρογκων προστίμων από την Κομισιόν στην Ελλάδα, επιβαρύνοντας τους Έλληνες φορολογούμενους.
Η δυσλειτουργική και γραφειοκρατική λειτουργία του συστήματος των επιδοτήσεων, που διαπιστώθηκε και από τον Συνήγορο του Πολίτη, καθιστά το πλαίσιο διάτρητο και άδικο, ευνοώντας την εμφάνιση σκανδάλων.
Η αδυναμία άμεσης και αποτελεσματικής απορρόφησης των ευρωπαϊκών πόρων, όπως τα 22 δισ. ευρώ από τη νέα ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική), ή η έρευνα της OLAF που «παγώνει» τις πληρωμές, αποτελούν σοβαρό εμπόδιο στην ανασυγκρότηση του τομέα.
Για να καταστεί ο πρωτογενής τομέας μοχλός ανάπτυξης και να εξασφαλιστεί η αυτάρκεια, απαιτούνται δομικές αλλαγές:
Επένδυση στη» Γεωργία Ακριβείας και σε νέες τεχνολογίες» (π.χ., υδροπονικές θερμοκηπιακές καλλιέργειες) για αύξηση της παραγωγής και βιώσιμη διαχείριση πόρων (νερό, έδαφος) .
Υιοθέτηση της συμβολαιακής γεωργίας, ενίσχυση των συνεταιρισμών και των Οργανώσεων Παραγωγών για βελτίωση της διαπραγματευτικής δύναμης των αγροτών στην αλυσίδα αξίας .
Προώθηση της μεταποίησης των αγροτικών προϊόντων εντός της χώρας (καθετοποίηση) για αύξηση της προστιθέμενης αξίας.
Ανανέωση του αγροτικού πληθυσμού και κατάρτιση των αγροτών σε επιχειρηματικές δεξιότητες και σύγχρονες τεχνικές. Χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας ώστε ο Έλληνας αγρότης να γίνει επιχειρηματίας.
Πλήρης και ανεξάρτητη έρευνα και απόδοση ευθυνών για τις διαχειριστικές ατέλειες και τα σκάνδαλα του παρελθόντος (π.χ., ΟΠΕΚΕΠΕ), με σκοπό την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και τη διασφάλιση της διαφάνειας στη διαχείριση των κοινοτικών κονδυλίων .
Άμεσα έργα υποδομής, όπως αρδευτικά συστήματα.
Ο πρωτογενής τομέας μπορεί να σώσει την οικονομία, αλλά μόνο με την εφαρμογή μιας συνεκτικής εθνικής στρατηγικής που θα εστιάζει στην καινοτομία, τη βιωσιμότητα και την εξυγίανση των μηχανισμών διαχείρισης των πόρων.
