Η ιστορία των τριών παραδοσιακών Χριστουγεννιάτικων γλυκών που ξεχωρίζουν «Μελομακάρονα κουραμπιέδες και δίπλες»
Η γιορτές των Χριστουγέννων στην χώρα μας συνδέονται με τα τρία παραδοσιακά γλυκίσματα που χρόνια τώρα οι Ελληνίδες νοικοκυρές έφτιαχναν και μοσχοβόλαγε το σπιτικό . Όπως λέει και ο λαός μας Χριστούγεννα χωρίς τα μελομακάρονα κουραμπιέδες και δίπλες δεν γίνεται. Γνωρίζουμε όμως πως γεννήθηκε αυτή η παράδοση .
Θα επιχειρήσουμε με ιστορικά στοιχεία να σας δείξουμε την απίστευτη ιστορία αυτών των παραδοσιακών γλυκισμάτων στην πατρίδα μας. Η ιστορία των τριών παραδοσιακών Χριστουγεννιάτικων γλυκά που ξεχωρίζουν «Μελομακάρονα κουραμπιέδες και δίπλες»
Μελομακάρονα
Θα ακουστεί παράξενα όμως τα υπέροχα μελομακάρονα τα έτρωγαν στην αρχαιότητα , στις κηδείες και όχι στις γιορτές αλλά και η σύνθετη ονομασία τους μόνο τυχαία δεν είναι. Όσο απίστευτο και αν ακούγεται έχει πραγματικά σχέση με τα σημερινά μακαρόνια.
Ας αναλύσουμε πρώτα όμως τη λέξη μελομακάρονα: «Το πρώτο συνθετικό, είναι το μέλι και το δεύτερο το μακαρόνι. Στην πραγματικότητα βέβαια ,τα μελομακάρονα δεν έχουν καμία σχέση με τα μακαρόνια αν και η ετυμολογική ρίζα των δύο λέξεων είναι κοινή».
Η ιστορία των τριών παραδοσιακών Χριστουγεννιάτικων γλυκά που ξεχωρίζουν «Μελομακάρονα κουραμπιέδες και δίπλες»
Και οι δυο λέξεις προέρχονται από την λέξη μακαρία, που δεν είναι τίποτε άλλο, από το φαγητό (παλιότερα ζυμαρικό) που προσφέρεται στις κηδείες για χάρη του μακαρίτη. Στη κυριολεξία δηλαδή σήμαινε «νεκρώσιμο δείπνο. Επίσης η λέξη μακαρία χρησιμοποιείται και για ένα είδος άρτου ή πίτας που πρόσφεραν για την ανάπαυση της ψυχής του νεκρού, «μακαρίτη» γνωστό και ως ψυχόπιτα. Ήταν ένα κομμάτι ψωμιού στο σχήμα και το μέγεθος του τωρινού μελομακάρονου, το οποίο το προσέφεραν οι συγγενείς του νεκρού «μακαρίτη» μετά την κηδεία. Δηλαδή και τα μελομακάρονα και τα μακαρόνια έχουν κοινή ρίζα με τον «μακαρίτη», αλλά και τις λέξεις «μακάρι» και «μακάριος» που χρησιμοποιούμε πολύ συχνά και σήμερα. Όλες λοιπόν οι λέξεις αυτές προέρχονται από την αρχαιοελληνική «μακαρία», αυτόν τον άρτο στη μνήμη του νεκρού Την ίδια λέξη πήραν και οι Λατίνοι και αργότερα οι Ιταλοί για να περιγράψουν αυτό το μακάβριο δείπνο από ζυμαρικά, ως “maccarone”, που τελικά κατέληξε να σημαίνει το σημερινό σπαγγέτι.
Το δεύτερο συνθετικό της λέξης το μέλι προστέθηκε αργότερα, δηλαδή άρχισε να φτιάχνεται με ένα σιρόπι που η βάση του είναι το μέλι έτσι προέκυψε το γνωστό μελομακάρονο.
Συγκεκριμένα σε κάποια χρονική στιγμή άρχισε να προσφέρεται μαζί με μέλι και καρύδια και καθιερώθηκε ως το κατ’ εξοχήν χριστουγεννιάτικο γλυκό της Ελλάδας. Αυτό έγινε γιατί τα καρύδια και το μέλι θεωρούνταν από την αρχαιότητα ως σύμβολα ευζωίας, δημιουργίας και γονιμότητας. Δηλαδή οι ευχές που επιθυμούμε όλοι για την νέα χρονιά.
Κουραμπιέδες
Έχουν γραφτεί κατά καιρούς πολλά για την προέλευση και την ιστορία του κουραμπιέ εμείς όμως θα προσπαθήσουμε βάση την ιστορία να βρούμε την ιστορική του διαδρομή αλλά και να δούμε το πώς έφτασε στην χώρα μας. Το όνομα του στα τούρκικα kurabiye που σημαίνει μπισκότο, βούτημα .
Η ιστορία των τριών παραδοσιακών Χριστουγεννιάτικων γλυκά που ξεχωρίζουν «Μελομακάρονα κουραμπιέδες και δίπλες»
Φαίνεται πως η εν λόγω έννοια στην τούρκικη γλώσσα προσδιορίζει μια σειρά από άλλα Τουρκικής προέλευσης γλυκίσματα και δεν έχει σχέση με τον πασπαλισμένο με άχνη Ελληνικό κουραμπιέ. Αναλύοντας περισσότερο τη λέξη θα πρέπει να αναζητήσουμε τις ρίζες της στις λέξεις kuru που σημαίνει στεγνός, ξερός και biye που είναι δάνειο από τα λατινικά για τη λέξη biscuit-μπισκότο. Το biscuit είναι η τεχνική του διπλοφουρνίσματος, αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν δίπυρον και αφορούσε την τεχνική αρτοποίησης που αφαιρούσε με το ψήσιμο την υγρασία από τα σκευάσματα ώστε να αντέχουν περισσότερο στο χρόνο.
Αντίστοιχα γλυκίσματα συναντάμε από την Περσία και σε ολόκληρη την ανατολή, τα Βαλκάνια τη χώρα μας το Λίβανο, Τουρκία, την Αλβανία, αλλά και σε ισπανόφωνες χώρες υπό την ονομασία Πολβορόν.
Η πιθανότερη εκδοχή της άφιξη του κουραμπιέ στην Ελλάδα με την σημερινή του μορφή όπως και πολλών άλλων συνταγών είναι να έφτασαν στη χώρα με τις αποσκευές των προσφύγων από τη Μικρά Ασία και πιο συγκεκριμένα από τη Σμύρνη. Παρόλα αυτά το έθιμο του κουραμπιέ, πασπαλισμένου με ζάχαρη άχνη έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές σε πολλές περιοχές της Ελλάδας και όχι απαραίτητα μόνο κατά τη διάρκεια των γιορτών των Χριστουγέννων.
Τα περισσότερα χωριά κυρίως της Αιτωλοακαρνανίας συνηθίζουν να ετοιμάζουν κουραμπιέδες σε κάθε “χαρά” στο σπίτι, όπως γάμο ή βάφτιση με το λευκό των γλυκισμάτων να συμβολίζει τη γιορτή και την ευχή για ευδαιμονία. Στην παράδοση και την λαογραφία μας είναι το απόλυτο γιορτινό γλύκισμα, που ψήνεται και σερβίρεται όλο τον χρόνο και όχι μόνο τα Χριστούγεννα, για παράδειγμα ο γαμήλιος κουραμπιές ή της βάφτισης αλλά και ο Πασχαλινός κουραμπιές, ειδικά στα νησιά οι κουραμπιέδες αποτελούν ένα ιδιαίτερο γλύκισμα.
Οι δίπλες
Οι δίπλες είναι καθαρά Ελληνικής προέλευσης από τα πιο παραδοσιακά ελληνικά γλυκά και πρωταγωνιστούν τις μέρες των Χριστουγέννων. Συμβολίζουν τα σπάργανα του Χριστού και όπως στα μελομακάρονα το μέλι συμβολίζουν την ευζωία και τη δημιουργία που θέλουμε να μας φέρει το νέο έτος.
Η ιστορία των τριών παραδοσιακών Χριστουγεννιάτικων γλυκά που ξεχωρίζουν «Μελομακάρονα κουραμπιέδες και δίπλες»
Μας συντροφεύει σε όλες τις γιορτές και χαρές της ζωής μας αιώνες τώρα, παραδοσιακά από τους γάμους έως και στις γεννήσεις . Συνήθως, οι δίπλες φτιάχνονται για να γιορταστεί ένα γεγονός το οποίο επιθυμούμε να επαναληφθεί όπως μάλιστα ο λαός μας λέει να “διπλώσει” και να μας ξανά έρθει το καλό. Η παρασκευή τους είναι ιδιαίτερα εύκολη αρκεί να διαθέτετε λίγη υπομονή και πολύ μαεστρία στο τύλιγμα.
