H πένθιμη ατμόσφαιρα της Μεγάλης Εβδομάδας διαδέχεται την χαρά το βράδυ της Ανάστασης που όλη η Χριστιανοσύνη γιορτάζει την ανάσταση του Κυρίου.
Το Χριστιανικό Πάσχα έχει τις ρίζες του στο Εβραϊκό Πεσάχ που ήταν η πρώτη από τις τρεις ετήσιες μεγάλες εορτές των Ισραηλινών και γιορταζόταν στις αρχές της Άνοιξης. Η λέξη Πάσχα είναι ελληνοποιημένη απόδοση του Πεσάχ και σημαίνει Διάβαση. Οι Εβραίοι γιορτάζουν τη διάβασή τους από την Ερυθρά θάλασσα και την απελευθέρωσή τους από τη φαραωνική δουλεία. Εμείς οι Χριστιανοί το Πάσχα γιορτάζουμε την ανάσταση του Χριστού και την απελευθέρωσή τους από την αμαρτία και το θάνατο. Ο Χριστιανισμός πήρε το Πάσχα από τους Εβραίους και του έδωσε το δικό του νόημα.
Με απόφαση της Α’ Οικουμενικής Συνόδου, το 325 μ.Χ, το Πάσχα ορίστηκε να εορτάζεται σ’ όλη τη Χριστιανοσύνη την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας και μετά το εβραϊκό Πάσχα, προκειμένου να τηρείται η σειρά των γεγονότων. Όμως, από την εισαγωγή του Γρηγοριανού ημερολογίου, Ανατολικοί και Δυτικοί Χριστιανοί γιορτάζουν το Πάσχα σε διαφορετικές ημερομηνίες, οι μεν βάσει του παλαιού ημερολογίου, οι δε βάσει του νέου. Αν και το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει υιοθετήσει το νέο ημερολόγιο από τις αρχές του 20ου αιώνα, για το Πάσχα ακολουθεί το παλαιό.
Έγιναν πολλές προσπάθειες για κοινό εορτασμό μεταξύ όλων των δογμάτων και ομολογιών του Χριστιανισμό δεν έχουν ευοδωθεί ως σήμερα.
Κυριακή του Πάσχα οι Χριστιανοί γιορτάζουν την ανάσταση του Χριστού και την απελευθέρωσή τους από την αμαρτία και το θάνατο.
